Poprzednio.
Odejdź od kozy i ręce do góry.
Szerzyłem tylko miłość.
Chrzest to stara tradycja.
Nie jesteś jedną z nas. Przyjdziesz na tańce, pożałujesz.
Witamy przed Komisją Dziedzictwa.
Pani Przeciętna.
Masz prawo się wściekać. Spalmy ich.
Właśnie obejrzałem „Ryzykowny interes”.
W gaciach.
Jeśli wejdziesz między wrony...
Nie. Beznadziejny.
Jakiś bogaty dzieciak ukrywa, że stłukł matce carskie jajo.
Zamówił drogą call-girl
i rozwalił ojcu porsche.
A ja mam się przejmować, czy jego burdel odniesie sukces?
Tak, scena w metrze wymiata.
Nie mówię o strukturze, tylko o ogólnym odbiorze.
Gdybyś posłuchała...
Wal się, mamo!
Odpowiedź na pewno brzmi: nie.
Brachu, ale zjebana facjata.
SZKOŁA ZABÓJCÓW
Kurwa.
Trzymaj się. Już jadę.
NA MOTYWACH KOMIKSU
WYSTĘPUJĄ
Chico.
Do zobaczenia za 48 godzin.
Przestań!
Nic nie zrobiłem! Jestem wzorowym obywatelem!
Tu Yukio.
Uczniowie będą w bibliotece, bez ochrony.
O co chodzi?
O ograniczenie wolności korygujące błędy behawioralne.
Koza.
Co zrobiłaś?
Łyczka?
Mistrzu Lin, z całym szacunkiem,
ale ja nic nie zrobiłem...
Dobra.
Skoro obrywam za bójkę, Willie też powinien tu być.
Viktor zaprosił tylko szczurzycę na tańce.
A ja przywaliłam nazistowskiej dziw...
Popełniliście grzech śmiertelny - daliście się złapać.
Agoge,
czyli spartańskie wychowanie zmieniające greckich chłopczyków
w najlepszych wojowników świata.
Miało ono trzy zasady:
posłuszeństwo, dyscyplina
i stawianie Sparty ponad własnym interesem.
Chce pan zachować rękę?
Kieruje wami pierwotny instynkt - rywalizacja.
Weekend spędzicie zamknięci w tej sali.
Kontemplując fakt, że mnie zawiedliście.
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Skrywamy się za fikcją skrojoną pod cudze oczekiwania.
Zasłonięci maską, szlifujemy swoje role.
Gdy ludzie się śmieją, udoskonalamy, co ich rozbawiło.
Gdy nas szanują,
gdy nas akceptują, czujemy się bezpieczni.
Jednak społeczna tresura powoli zabija prawdziwe ja.
Gra staje się rzeczywistością.
A prawda - pozostałością po słabym człowieku sprzed lat.
Vik, która godzina?
Bardzo śmieszne, gogusiu.
To Swatch.
Najlepszy w Ameryce.
Sprytnie. Masz dobry zapas.
Jebać Lina i jego trojańskie pierdy.
Gdy tylko stąd wyjdę, wsadzę mu maczetę w dupę.
Teraz się wkurzasz. Kiedy facet już wyszedł.
Powinienem cię teraz kroić.
Za te wygłupy z dmuchawką.
Dmuchawka to laska Flasha?
Nie, ale dmuchał ją Superman.
- Nic do was nie mam. - Myślisz, że przyszłam cię zlać?
Nie lubimy się z Chico.
Jego nikt nie lubi.
- Myślałem, że... - Potrzebuję paszportu.
To chyba specjalność kartelu.
Nie mogą wiedzieć.
Nie będę się mieszał w kłótnie kochanków.
Chico wyjdzie za dwa dni.
To moja szansa na ucieczkę.
Aż tak źle?
Zrób to dla mnie.
Proszę.
Doświadczenie determinuje, kim jesteś.
Sam o tym decyduję.
Ted Bundy robił kebaby ze studentek przez rodziców?
A jego ojciec i dziadek?
Nikt nie wsadzał mi palców w tyłek, a jestem zabójcą.
W takim razie uczyniłam Viktora trzy razy bardziej zabójczym.
Kłamie. Moja szufla tylko wypuszcza.
Ludzie rodzą się zepsuci. Są, jacy są.
Co to jest szufla?
Długo zostaniesz?
Aż wszystko załatwię.
Mogłeś zadzwonić. Zrobiłam za małe zakupy.
- Mleko się zsiadło. - To majonez.
- Co? - Nie było mleka.
W supermarkecie?
Znowu mu odbiło, prawda?
Nie podoba się, studenciku, to nie jedz.
Proponuję eksperyment: ewoluujmy poza etap szympansów.
Otwórzmy się na wolną miłość,
fajne bity i gwiezdny pył naszych dusz.
Przynajmniej udawajmy, że się lubimy.
Torturowo, USA.
Dwie paczki chipsów na dwa dni. To jest tortura.
Glutaminianu sodu wystarczy, by zabić nosorożca.
Mnisi przyniosą więcej, nie?
Przydział to jedno pudło.
Dobrze, że jedna z moich supermocy to głodówka.
A druga to siedzenie na męskim horkum?
Jeśli pragniecie śmieciowego żarcia, możemy się włamać do sejfu Walhalli.
Jest tam wielka skrzynia
pełna słodkich smakołyków.
Oraz inna cudowna kontrabanda.
Za dużo ćpasz.
Pokoju konfiskat nie da się sforsować.
Jak majteczek Sai.
Raz się udało.
Róg obfitości Lina otworzyła grupa pomysłowych osadzonych.
A swoje czyny opisali na dachu:
Złote wrota na tajnym piętrze.
To tam jest mój miecz.
Co za kretyn.
- To takie oczywiste. - Co?
Chcesz wyjść za mąż, rodzić dzieci...
Albo zostałeś mi przypisany i twoje uczynki odbijają się na mnie.
Coś jak przywiązanie do kloca niknącego w ruchomych piaskach.
Stąd nasze obecne położenie.
Jest człowiekiem gliniarzem czy gliniarzem robotem?
- Pół na pół. - Która połowa to robot?
To gościu w zbroi!
Ma cybernetyczne ciało.
Podtrzymuje przy życiu jego mózg.
Skomplikowany scenariusz.
Jeśli Lin przyłapie mnie na jaraniu cracka albo bieganiu nago po Chinatown...
Oboje zginiemy.
A mimo to łamiemy jego zasady.
Mam własne: bushido.
Twój honor spoczywa w twym mieczu. Nie zostawię honoru w szafce.
Obok ciastek.
Wy, sceptycy, nie zasługujecie na te skarby.
Ale hojny ze mnie kapitan.
Super!
Materiały wybuchowe. Wysadźmy coś.
Nie ma go tu.
Gdzie jeszcze może być?
Drażnisz wilka.
Nawalę cię.
Tego właśnie Viktor szukał.
Musujące cukierki i Mountain Dew rozumiem.
Ale ser?
Rozwali ci mózg.
Jak jazda na serowym smoku przez las słodyczy.
Co?
- Nie widzę, żebyś się dobrze bawiła. - Jeśli stracę katanę, umrę.
Myślisz, że oddał ją do lombardu? Znajdzie się.
Skąd wiesz?
Życie zawsze się układa.
Wietnam, rak u dzieci, Sonny i Cher... Czy nie byłeś bezdomny?
Mój tata tak mówił.
Czasem się nie sprawdza.
Tylko w 10 procentach.
Niedola kocha towarzystwo.
Ale mało kto wie, że towarzystwo ma gdzieś niedolę.
Mniejszy od twojego, ale i tak poprawi ci humor.
Stawiam stówę, że nie da rady.
Było wykurwiście.
Budujemy większą?
Jurgen miał rację.
Kiedyś byłem inny.
Szczuplejszy.
Miałem odmienić Siedzibę.
Byliśmy młodzi. Upojeni ideałami.
Po prostu upojeni.
Pewnego dnia patrzysz w lustro
i widzisz kogoś, kim obiecałeś sobie nigdy nie zostać.
Przestań do tego wracać.
Nasza rodzina złożyła przysięgę.
Przysięgi były jeno rajfurami niecnoty.
Szekspir.
Kiedy zostałeś studenciakiem z poczuciem niższości?
Zawsze poznam, gdy coś cię gryzie.
Jurgen nie jest głupi.
- Jeśli zniknie, niczego nie zauważą. - Odroczyłem nieuniknione.
Nikt nie zdoła uciec.
Ja uciekłam.
Masowe wymieranie?
Świat nie wykarmi pięciu miliardów ludzi.
Dio!
Chwała szatanowi.
Spalamy tyle kopalin, że zostało nam 50 lat do Mad Maxa.
Petra już się wystroiła na koniec świata.
Jeśli go zadźgasz, nie będzie mniejszym dupkiem.
Co ja powiedziałem?
Ma jedną pozytywną cechę.
Znaleźli „The Head on the Door”, więc mamy ich chwalić?
Mógł włączyć Julio Iglesiasa.
- Podaj tytuł ze strony B. - Masz swoją stronę B.
Miałam rację.
Ulubiony album mojego braciszka.
Ma dobry gust.
Miał.
Nie wiedziałem.
Niby skąd?
Nawet nie mieszkamy na tej samej planecie.
Wszyscy kogoś straciliśmy.
Skręcisz sobie kark.
Trzy. Dwa. Jeden.
Biegiem!
Szybko!
Pomocy!
Zabiłeś Jadena.
Jebać go! Jeszcze chwila i by nas zaszlachtowali.
- Co z tobą? - Nie ma tu apteczki.
I tak już nie żył.
Ocaliłem nas!
Marcus, nie czuję...
Cholera.
- Zginiemy tu. - Nikt nie zginie.
Ślepy jesteś? Oni umierają.
Zarżnięci przez mnichów. Ugrzęźliśmy tu nieuzbrojeni.
Zrobimy barykadę.
Myślisz, że kanapa powstrzyma tych terminatorów?
Ma rację. Oni nie przestaną.
Skąd wiesz?
Bo to Kuroki.
W coś ty nas wpakowała?
- Czego chcą? - Mnie.
To sayonara, księżniczko. Wydajemy ją.
- Nie. - Chcesz zginąć za jakąś cipę?
Mnie w to nie wciągaj.
Chcę przynajmniej wiedzieć, kto mnie zabił.
Moi kuzyni. Przyjechali po mnie.
Nie wyjechałam z Tokio w zgodzie.
Powstrzymamy ich.
Widziałam, jak gołymi rękami zmasakrowali cały gang triady.
Po prostu pięknie.
Odstawiasz wielką bohaterkę.
Oceniasz wszystkich.
Chce wrócić do swojej szalonej rodzinki, pozwól jej.
Myślisz, że wtedy odejdą? Ją chcą żywą, a nas?
To jakaś bzdura!
Pieprzona suka Kuroki!
I co mam zrobić?
Czekać, aż umrą?
Viktor traci sporo krwi.
Musimy...
- Co? - Gdzie jest Chico?
Oskóruję drania.
Chico!
Nie rób tego!
Miłego spotkania z rodzinką.
Viktor...
Viktor.
Obudź się.
Zależy ci?
Nie.
Ale nie umrę tu sama, więc nie zasypiaj.
Co robisz?
Patrzę.
Na co?
Mój tata był dobrym chrześcijaninem.
Mama też.
Pewnego dnia przestali robić zakupy i odwozić mnie do szkoły.
Tata powiedział, że prawdziwy bóg go wybrał.
Pewnej nocy obudziłam się w domu pełnym nieznajomych.
Powiedział, że jest nowym mesjaszem, a oni uwierzyli i zostali.
Po kilku tygodniach mama przestała ze mną rozmawiać.
Tata powiedział, że musi się ode mnie odciąć,
by zrobić, co konieczne.
W dniu urodzin poszłam do lodówki. Modliłam się o tort.
A w środku stał słoik.
Wyjęłam go.
Z wnętrza patrzyły na mnie zielone oczy mojej matki.
Gdy pojawił się ojciec, myślałam, że mnie zabije.
Ale powiedział tylko, żebym spojrzała jej w oczy.
Zmusił mnie...
Powiedział, że patrzył, jak umierała.
Że gdy zobaczysz, jak dusza opuszcza ciało,
przestajesz bać się śmierci.
Chciał, żebym też poczuła ten spokój.
Dlatego patrzyłaś mi w oczy?
Myślisz, że tutaj umrzemy?
Robiłem takie rzeczy...
Bądź teraz cicho.
Musi być stąd inne wyjście.
Jakieś ukryte drzwi.
Bardzo to pomogło.
Szukamy dalej. Petra i Viktor nie mają wiele czasu.
- I co potem? - Mają moją katanę.
Właśnie!
Mogę zginąć, próbując ją odzyskać. To honorowa śmierć.
Czy ty słyszysz te bzdury?
To tylko durny miecz.
Należał do mojego ojca. Tylko ten miecz mi pozostał.
Nie zostawię cię.
Zabiją cię, żeby mnie dorwać.
Sama mam większe szanse.
Cześć, kuzyneczko. Brat cię szuka.
Trzymaj.
Pamiętasz, jak mówiłem, że ci się spodoba?
Przypomina mi ciebie.
Nic go nie złamie.
Już myśleli, że go zatłukli, ale zrobił, co musiał, by się uwolnić.
Nie chcę psuć niespodzianki, ale na końcu brat go ratuje.
Willie...
Tylko nie mów Marcusowi, że czytałem jego pierdoły.
Przestraszyłem?
Ależ skąd, skarbie.
Myślałam tylko, że do niedzieli siedzisz w kozie.
Klatka Lina mnie nie powstrzyma.
- Od kiedy czytasz książki dla dzieci? - To dla ciebie.
W Tenderloin jest klasztor, w którym próbują uleczyć hordy ćpunów
medytacją i darmowym żarciem.
Jeden mnich, facet z New Jersey,
powiedział mi, że wszystko w życiu jest cierpieniem.
Wszystko.
Spytałem, co ze szczęściem?
A on na to, że ono też, bo wiemy, że kiedyś się skończy.
Powiedziałem mu, że pieprzy.
Jak nadzieja może być cierpieniem? Albo radość czy rodzina?
Ale miał rację.
Ludzie muszą cierpieć.
To wtedy czujemy, że żyjemy.
Jesteśmy zbudowani z ran.
Cześć.
- Nie musisz o tym gadać. - To dobrze.
Ale...
To był pojebany dzień.
Więc jeśli chcesz...
Myślałam, jakim fiutem był mój kuzyn.
Całe życie z nim sparowałam.
Był pół metra wyższy, więc łatwo nie było.
Niesprawiedliwa walka.
Upokorzenie miało mnie uszlachetnić.
Udało się?
Tak.
Najgorsze, że chyba traktował mnie gorzej niż brat,
bo chciał, bym była świetna.
Nienawidziłam go za to, ale to działało.
Nie sądziłam, że tak się poczuję.
Inaczej nie powinnaś.
Wtedy u Shabnama...
Gdy próbowałaś mnie pocałować?
Źle mnie zrozumiałeś.
Boże drogi.
Lepiej go wychowaliśmy.
Przynajmniej ma nowych znajomych.
Nastolatki muszą znać granice.
Jutro dzwonię do jego szkoły.
Czyli gdzie?
Słyszałeś...
Jezu.
Kolejne popołudnie u Bennettów.
Mój błąd, że tam wróciłem.
- Twój tata? - Takie życie.
Czytałem, że brutalni rodzice są jak ludzka wersja grypy -
nie zbliżaj się, chyba że chcesz zachorować.
Dlaczego tam wróciłeś?
Dla braciszka.
Powiedział, że pod domem kręcą się jakieś czuby.
Wiesz, co robię w tej akademii potępionych?
Tata wisi mafii milion baksów.
Trenują mnie, żebym dla nich pracował i spłacił jego dług.
A on ma już nowe hobby.
Hazard?
Musi być ekstra, nie?
Poruszyłem temat, wściekł się i zaczął mnie popychać.
Ruszył za mną korytarzem i krzyczał:
„Odwracasz się do mnie plecami, synku?
Panicz wraca z prywatnej szkoły, żeby oceniać?
Zawsze tylko jęczałeś. Kolejna ofiara!”.
Zrobił się czerwony,
stał w progu i nie chciał mnie wypuścić.
Mama próbowała interweniować: „Gene, przestań!”.
Pchnął ją na ścianę, aż zdjęcia z niej pospadały.
Chciałem go powstrzymać, ale...
to wielki facet.
Usiadł na mnie.
Ma sporo wielkich,
złotych sygnetów.
Pamiętam, jak na mnie spadały.
Szybko się zmęczył. 20 lat palenia i chlania...
Dostrzegłem szansę i go przetoczyłem...
Ale nie dałem rady.
Dlaczego?
Po tym wszystkim, co nam zrobił, nie byłem w stanie go uderzyć.
To znak, że cię nie złamał.
Jesteś dzieciakiem, który kocha tatę.
Nie o to chodzi.
Mój brat to dzieciak.
Naprawdę dobry dzieciak.
Moja mama...
mój brat...
Nie przetrwają tego.
Możemy coś zrobić?
Pojechać na wycieczkę do Vegas.
Na wycieczkę?
Żeby zabić mojego tatę.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Moszczyński